Po raz pierwszy niemieckie Zgromadzenie Narodowe, wybrane w styczniu, zebrało się 6 lutego. Ze względu na trwające w Berlinie niepokoje obrady odbywały się w Weimarze. Głównym zadaniem zgromadzenia było przyjęcie konstytucji wprowadzającej ustrój demokratyczny. 11 lutego odbyły się pierwsze w historii Niemiec wybory prezydenckie, w czasie których Zgromadzenie Narodowe wybrało Friedricha Eberta. Dwa dni później kanclerzem Niemiec został Phillip Scheidemann.

Republika Weimarska była efektem klęski cesarstwa niemieckiego w I wojnie światowej oraz będącego jej skutkiem rewolucyjnego wrzenia. Reformy demokratyczne w Niemczech były warunkiem państw ententy, a w szczególności prezydenta USA Woodrowa Wilsona, rozpoczęcia negocjacji pokojowych. To zmusiło 9 listopada 1918 roku cesarz Wilhelm II do abdykacji. Urząd kanclerza objął wtedy Friedrich Ebert, a Phillipp Scheidemann proklamował republikę demokratyczną. Rada Komisarzy Ludowych, tymczasowy rząd złożony socjaldemokratów i socjalistów, został uznany przez naczelne dowództwo sił zbrojnych i rozpoczął przygotowania do wyborów do zgromadzenia narodowego. Jednak lewicowi radykałowie dążyli do obalenia kapitaizmu, jak to wcześniej udało się bolszewikom w Rosji. Na początku 1919 roku wybuchło powstanie Związku Spartakusa i Komunistycznej Partii Niemiec. Rząd sprowadził jednak do Berlina lojalne pułki oraz oddziały Freikorpsu, dzięki czemu  odzyskał kontrolę nad miastem i spacyfikował buntowników. W wyniku walk do marca zginęło około 1,5 tys. rewolucjonistów, w tym Karol Liebknecht i Róża Luksemburg. Republika walczyła z bezpośrednimi skutkami wojny i próbami obalenia państwa jeszcze przez cztery lat. Potem nastąpiło 5 lat stabilizacji politycznej i gospodarczej, które przerwał jednak wielki kryzys. Wzrost wpływów narodowych socjalistów doprowadził do upadku republiki.

(Na zdjęciu: Prezydent Niemiec Ebert ze swoim gabinetem w 1919 r.)